omid kh wrote @ 10/02/2009 at 10:27 ب.ظ

با سلام و درود آمدم تا سحر سرنوشت را بنگرم

سکس و خشونت که زمانی دو نیروی خارج از میدان سینمای مردم پسند آمریکا به شمار می‌رفتند، اصولا” تبدیل به علت وجودی یک سنت کامل جدید سینمایی شدند. جریان اصلی سینمای آمریکا نه تنها تحت تأثیر فیلمی چون روح بلکه با کمک کارگردانان جوان و مستقلی مثل اسکورسیزی، دی پالما و کوپولا، بدون هیچ خجل‌زدگی، شروع به استفاده علنی از سکس و خشونت کرد؛ این کارگردانان جوان تجربیات گذشته خود را در سینمایی که حالا علنا” با احساسات تماشاگر بازی می‌کرد به کار زدند و به موجودیت چنین سینمایی مشروعیت بخشیدند.
سینمای بی‌پرده و وقیحانه به تدریج از آن حالت غیر قانونی و زیر زمینی در آمد و جای فیلمهای کوچک و مستقل را پر کرد. سینمای آوانگارد آمریکا هم که دنباله روی سنت سورئالیسم و دادا بود، دوران بالندگی‌اش در دهه 60 بود و با چالش‌هایی که از سوی رسانه‌ای ارزان‌تر، یعنی ویدیو و بی‌پرده‌گی هر چه بیشتر جریان اصلی سینمای آمریکا پیش آمد، بی سر و صدا از صحنه خارج شد. در واقع اعتقاد و خدشه‌ناپذیری سینمای آوانگارد که سکس را عاملی ممتاز و منحصر به فرد برای شکافتن پوسته مصنوعی تمدن برای رسیدن به یک -به اصطلاح- شالوده موجودیت بشری می‌پنداشت تبدیل به حقیقت تازه کشف شده جریان اصلی سینمای آمریکا شده بود. حالا نمایش جنجالی و پر زرق و برق و مرزشکن مسائل جنسی دور نمایه اصلی فیلمها شده بود و دیگر سینمای آوانگارد حق انحصاری این مسائل را در اختیار نداشت.
در ایالات متحده کار به آن جا کشیده شده که صنعت فیلمهای وقیحانه چشم به جریان اصلی سینمای آمریکا می‌اندازد: چیزهایی که آنها هنوز نتوانسته‌اند نشان دهند، اینها نشان می‌دهند. شباهت سینماهای کشورهای مختلف در نمایش این گونه مسائل، بیش از تفاوتهای آنها است. نمایش سکس در فیلم‌هایی که می‌خواهند هنری یا تجاری باشند، از جریان اصلی باشند یا حواشی، همگی نشان دهنده رواج هر چه بیشتر سوءاستفاده از این قضایا در تمامی کشورهای دنیا است. به کمک سیستم درجه بندی فیلمها و نیز به یاری در آمریکا، سکس رسما” تبدیل به موتور جلو برنده جدید صنعت سینما شد.
اگر سینما از دهه 60 به این سو، بیش از پیش زمینه‌ای برای نمایش هرزگی به معنای دقیق کلمه (یعنی نشان دادن چیزهای پشت پرده بر روی پرده) شد فقط به خاطر ملغی گردیدن ممیزی و ظهور اروتیسم و خشونتی که در گذشته ممنوع بوده نیست، علت در واقع به همان ممیزی و ممنوع اعلام کردن چیزها برمی‌گردد، ممنوعیتی که باعث شد آن چیزها کمیاب و جذاب و بنابراین قابل فروش شوند. وقتی چیزی در معرض فروش همگانی گذاشته شود، خود مفهوم وقیحانه عملا” از بین می‌رود. همه چیز بر روی پرده نشان داده می‌شود؛ مساله فقط می‌ماند چگونه و برای چه کسی؟ا
———————————————————————————–
حق
درود بر امید گرامی و سپاس از نوشته خوبت.
ضمن آنکه مقدمه نوشته‌ات را قبول دارم و از آن یاد می‌گیرم چند نکته را یادآوری و شاید سؤال می‌کنم:
نخست آنکه کاش در مورد سینمای اسکورسزی، دی‌پالما، کوپولا و نقششان در ورود سکس و خشونت به سینما (با تعریف و تبیینی که در ادامه مطلب آوردی) مثال می‌آوردی و یا توضیح بیشتری می‌دادی.
دوم آنکه شکی نیست که سکس و خشونت دوتا از موتورهای اصلی سینمای هالیوود هستند. ولی به هیچ وجه نباید در این زمینه‌ها سینمای اصیل و ریشه‌دار اروپا را با هالیوود یکی دانست و یک نسخه برایشان پیچید یا به یک چوبشان راند. امروزه سکس در سینمای اروپا -و اخیرا آسیای شرقی- یک موضوع پررنگ و یک دغدغه اساسی است ولی خلاصه اشاره کنم که مثلا رویکرد سینمای ایتالیا به سکس -که خیلی جاها با نوعی کمدی عجیب در می‌آمیزد و گاهی بسیار گستاخ و بی‌پرده و تلخ می‌شود- با رویکرد فرانسه به این مقوله -که بیشتر دیدگاه عاطفی و عشقی دارد و البته بی‌پرواست- یا سینمای اسپانیا -که سکس در آن نوعی دغدغه است و عمیق‌ترین درام‌های اجتماعی که گاهی منجر به تراژدی می‌شوند بر آن محورند- کاملا متفاوت است و اساسا قابل مقایسه با رویکرد هالیوود نیست. هرچند در هالیوود نیز گهگاهی -به مدد مهاجرت سینماگران اروپایی به آن- بارقه‌های امیدوار کننده‌ای از نگاه نوعی دیگر به مقوله سکس دیده می‌شود. توجه داشته باشیم که مسأله خانواده و لزوم یا عدم لزوم پایبندی به قوانین آن -که رابطه بی‌قید و شرطی با سکس مجاز یا غیرمجاز یا خیانت دارد و در ضمن اخیرا با مسأله تقریبا جدیدی به نام همجنس‌گرایی مواجه شده است- حضور بسیار پررنگی در سینمای روز اروپا و آسیای شرقی دارد. (و همین همجنس‌گرایی محور تعدادی درام و گاهی درام-تراژدی خوب و قابل تأمل در سینمای اروپا شده است.
سوم آنکه پرداختن سینما به سکس و تبعات آن را نباید به طور مطلق مساوی با اشاعه هرزگی و … و توجه به گیشه دانست.
چهارم آنکه ضمن سپاس از بذل توجهتان دعوت می‌کنم با ادامه این تبادل نظر به بنده کمترین در فهم بیشتر موضوعاتی چنین کمک کنید. پس از این بیشتر درباره این نوع سینمایی خواهم نگاشت.
پنجم هم آنکه لطفا درصورتی که مطلب فوق نوشته جناب‌عالی است بفرمایید تا نامتان بر آن اضافه گردد و در غیر این صورت منبع مطلب را ذکر نمایید.
سپاسگزارم.

  omid khoshbayan wrote @ 11/02/2009 at 6:46 ق.ظ

با سلام و سلامتی برای همگان
این نظر را برای این آوردم که متذکر شوم بعد از فیلم روح ساخته آلفرد هیچکاک در 1960، جرقه این که یک راز سرپوشیده و زشت وجود دارد که در نهایت پرده از روی آن برداشته می‌شود تا زمان حال که رویکردها به قول شما متفاوت شده در اروپا و به نظرم در هالیوود هم متفاوت شده است(سينماروهای آمريکايی در سال‌های 1920 به طور کاملاً ناخودآگاه با دو گونه اخلاقيات سينمايی کاملاً مشخص و غالباً متناقض روبه‌رو بودند: اخلاقيات سينمای هاليوودی و سينمای اروپايی: تاریخ سکس در سینما) زده شده. اما این بیان مطلق‌گرایی بخاطر نقش تربیتی روی کودکان وجوانان است که من را هم شامل میشه
اما در مواردی جای تامل هست و هرزگی دگرگون می‌شود ونزدیک به صفر….

خوب این بحث رو ادامه میدم این بار متفاوت‌تر و با این پرسش که چرا ادیان این دو عامل رو یعنی همان سکس و خشونت را منع می‌کنند و دعوت به آرامش، و سینما در تعریف عام عکس عمل می‌کند تا جایی که همجنس‌گرایی شکافته می‌شود (برای عوام یا خواص)
ودر اسکار کیت وینسلت منتخب می‌شود چون پلان‌های سکسی‌اش با آن نوجوان در فیلم ریدر بیشتر است یا نه، تحلیل فراتر می‌رود و دکتر عزیز برایمان روشن می‌کند.
و چرا مخملباف در «سکس و فلسفه» با الهام ازفيلم‌هاى فلامنکويى کارلوس سائورا می‌سازد که صحنه اصلى بسيارى از آنها آموزشگاه رقص است و آموزشگر، رقصنده نابغه اسپانيايى آنتونيو گاددس، که مى‌تواند تمام حالات شور عشق، خشم، حسادت، تحقير يا خشونت را با حرکات بدن و پاهايش بيرون بريزد، حال آنکه در فيلم «سکس و فلسفه» ما حتی يک بار هم شاهد رقص جان نيستيم. تنها يک بار يک نماى خيلى کوتاه از پاهاى يک مرد به هنگام رقص مى‌بينيم که قرار است پاهاى جان باشد.
در آخر دوست دارم دکتر نقد و بررسی‌هاش بیشتر بشه و روایت داستان فیلم کمتر.
امید خوش بیان

  امیر سرداری wrote @ 15/02/2009 at 12:18 ق.ظ

آقای رضایی‌پور عزیززززززززززززز می‌خواستم بگم که وبلاگ مدتی است که از موضوع اصلی خود خارج شده و به سمت تبلیغات و حاشیه و … کشیده شده است؛ من مخالف تبلیغات نیستم و یا هر موضوع دیگر، ولی از متنهای زیبای دیگران و یا شخص شخیص شما و یا خودم (در مورد خودم بسیار دلیل موجه دارم ولی باز هم وجدان خودم قبول نمی‌کند و سعی می‌کنم دوباره شروع کنم) دیگر خبری نیست.
ای بابا! این وبلاگ زمانی جای خیلی متنهای زیبا و آموزنده و قابل نظر بود ولی در حال حاضر تعداد بازدیدکنندگان زیاد شده ولی نظرات بسیار کم شده. لطفا این نظر من را تا آنجا که می‌شود به دیگر دوستان برسانید.
البته در آخر بگویم من کوچکتر از آنم که بخواهم نظری در مورد وبلاگ بدهم ولی نگرانم دیگر، کاری نمی‌توان کرد.
———————————————————————————–
حق
درود
امیر عزیزترم!
وبلاگ از موضوع اصلی خارج نشده (مگر موضوع اصلی چه بوده؟!) و وارد حاشیه! و تبلیغات!! هم نشده است. اگر منظورت معرفی مستند «طعم ایران» و فیلم «باتلاق حیوانات» است باید بگویم که اولی بسیار مهم است چرا که با مقدمه‌ای که نوشتم معلوم است که باعث افتخار ایران عزیز می‌باشد. دوم هم خوب برداشت شخصی من از فیلمی بود که دیده بودم و همانطور که بارها از دوستان خواسته بودم، چند خطی راجع به آن نوشتم تا دیگران در تجربه فیلم دیدن من شریک شوند و بتوانند با دید بازتری جهت انتخاب فیلمی که می‌بینند اقدام نمایند. دقت کن که بعضی دوستان گفته‌اند این فیلم را نخواهند دید و برخی هم ابراز علاقه کرده‌اند که ان را ببینند و این دقیقا همان چیزی است که باید باشد. در ضمن معرفی فیلم و کتاب از اولین اهداف بنده در ایجاد این فضای مجازی بوده است. نکته دیگر این که خوب این مطالب را هم من خودم نوشته‌ام دیگر! البته شاید مورد پسند شما نبوده یا اینکه دغدغه شما نبوده است. از مطالب قشنگی که می‌فرستی بسیار سپاسگزارم و شخصا از آنها حظ می‌برم.
باز هم سپاس که نگران منزل خودت هستی.

  شاه رخ wrote @ 17/02/2009 at 8:44 ق.ظ

اینجور که تعریف کردی به نظر فیلم خوبی میاد من ندید هفت ستاره میدم بهش!

  مليحه wrote @ 20/02/2009 at 11:44 ب.ظ

سلام.
اينجا هنوز نو نشده يا من دوباره دچار آن مشكل قبل شده‌ام و صفحه‌هاي جديدتان را نمي‌بينم.
من الان با شماره تهران كانكتم.
————————————————————————
حق
درود بر ماماتی!
من خودم نو نیستم ولی آشیان خیلی هم غبار گرفته نیست. در حال حاضر که در جدیدترین اتاق هستید.
حقیقتش مطلب زیاد است، ‌دل و دماغ کم است و گرفتاری هم زیاد.
در خدمتم.