متن زیر در این چند روز پیشین با ایمیل به برخی از دوستان رسیده است. در یکی دو آشیان هم دیدم که مطلب را کار کرده‌اند. من نیز هیچ‌گاه تمایلی به انتشار چندباره مطالب ندارم، هرچند خیلی زیبا باشند. اما این بار فرق می‌کند، نه تنها لازم  دیدم که آن را اینجا پیش رویتان بگذارم، از دوستان مهربانم هم می‌خواهم تا در صورت تمایل آن را جداگانه منتشر کنند یا دست‌کم آن را در جدیدترین نوشته‌شان پیوند کنند تا آگاهی بخشی بهتری انجام شود. شاید که بتوان به این تجارت سیاه که ریشه در سنت باستانی و حکمی ما ندارد پایان داد.

تجارت ماهی قرمز مدت‌هاست كه در دوره زمانی ١٥ اسفند تا ١٥ فروردين شكل می‌گيرد، تجارتی كه محصول آن هيچ ريشه‌ای در تاريخ باستانی نوروز ايرانی ندارد.

هشتاد سال پيش به همراه ورود چای به ايران، ماهی قرمز نيز كه سمبل سال نو چينی است، به سفره‌های هفت‌سين مراسم جشن نوروز ما وارد شد غافل از اين كه در سال نو چينی ماهی قرمز را رها مي‌كنند تا زندگی جريان يابد و ما ماهی را اسير تنگ بلورين مي‌كنيم تا همزمان با رشد سبزه‌‌های سفره‌هايمان و باروری زمين هر روز او را به مرگ نزديك و نزديك‌تر كنيم.

جالب است بدانيد در هيچ كدام از مراسم سنتی‌مان در مورد نوروز، ماهی قرمز جايگاهی ندارد. در ميان رسوم زرتشتی در سفره جشن نوروز انار به نشانه باروری و عشق و يا سيب سرخ درون ظرف آب مقدس رها مي‌شود تا عشق و باروری همچنان پاينده بماند. اگر ايرانی‌ها مي‌دانستند كه ماهی قرمز هيچ ريشه تاريخی در سفره هفت‌سين ندارد به جای خريدن و کشتن ماهی‌های قر‌مز به بهانه جشن نوروز، سيب قرمز یا انار را در آب رها مي‌كردند كه ريشه در تاريخ اين ديار دارد.

هر سال در روزهای جشن نوروز ٥ ميليون قطعه ماهی مي‌ميرند. ٥ ميليون قطعه ماهی قرمز به خاطر رنگ و لعاب سفره هفت‌سين، به خاطر هيچ. و عجيب نيست اگر بدانيم در صورتي كه ايرانی‌ها از خريد ماهی قرمز منصرف شوند اين تجارت سياه روزی پايان خواهد يافت. عجيب نيست اگر باور كنيم سيب سرخ يا انار همان سرخی هفت‌سين ايرانی‌ست كه ريشه در تاريخ چند هزار ساله سنت ما دارد.

عجيب نيست اگر تابلوی معروف هفت‌سين كمال‌الملك را در كاخ گلستان به تماشا بنشينيم و ببينيم كه او نيز ماهی قرمز را ميان سفره هفت‌سينش طراحی و نقاشی نكرده است.

ماهی قرمز در سفره هفت‌سين ايرانی جايی ندارد پس بیایید ماهی قرمز نخريم.