به گزارش “ايلنا” دفتر مطالعات اجتماعي اين مركز ضمن تحليل وضعيت طب سنتي (طب مكمل يا جايگزين) در ايران تصريح كرد كه در حال حاضر بيشتر كشورهاي دنيا و به ويژه كشورهايي مانند آمريكا، انگليس، فرانسه و آلمان كه خود از سردمداران طب غربي به شمار مي‌روند از طب سنتي و مكمل در كنار پزشكي رايج به منظور تشخيص و درمان بيماري‌ها استفاده مي‌كنند و روشهاي طب مكمل هر روز با محبوبيت و استقبال گسترده‌تري از سوي مردم مواجه مي‌شود و با اين وصف جايگاه طب سنتي در كشور ما علي‌رغم داشتن سابقه تاريخي و فرهنگي طولاني به درستي مشخص نشده است.
مركز پژوهش‌‏ها افزود: امروزه بالغ بر 250 نوع روش درماني در كشورهاي مختلف جهان وجود دارد كه هر كدام از آنها عمدتا ريشه در تاريخ برخي ملل دارند ولي متاسفانه طب سنتي ايران كه ثمره تجربيات گسترده دانشمندان و حكماي اين سرزمين طي اعصار و قرون متمادي است توسط خود ايرانيان مورد بي‌مهري قرار گرفته و اين در حالي است كه اين طب حتي توانايي درمان بعضي از بيماري‌هايي كه طب جديد در مواجهه با آنها ناتوان است را دارد.
مركز پژوهش‌‏ها با اشاره به آغاز آموزش طب سنتي از سال گذشته در كشور افزود: اين در حالي است كه در كشورهايي نظير هند و پاكستان طب سنتي ايران از سالها پيش به صورت رسمي و مستقل تدريس مي‌شود.
در بخش ديگري از اظهارنظر مفصل مركز پژوهش‌‏ها در اين زمينه ضمن تشريح ثمرات اجتماعي ، اقتصادي و فرهنگي ناشي از ترويج طب سنتي – در كنار طب جديد – در كشور آمده است: توسعه طب سنتي يكي از مباحث جهاني مهم در چند دهه اخير بوده است و علاوه بر دولت‌ها، سازمان‌بهداشت جهاني و سازمان ملل به مثابه مهمترين نهادهاي بين‌المللي، طب سنتي را دانش بومي كشورها دانسته و درصدد برآمده‌اند تا با استفاده از سياست‌ها و ابزارهاي مختلف مانند روز آمدسازي، استانداردسازي و استفاده از فناوري‌هاي نوين از جمله فناوري اطلاعات نسبت به احيا و ترويج اين علم به ويژه در كشورهايي كه در اين عرصه پيشينه تاريخي دارند، بپردازند. كما اينكه بيش از پنج دهه از فعاليت جدي و سرمايه‌گذاري چين در عرصه طب چيني مي‌گذرد ولي ايران با وجود داشتن مباني فلسفي و حكمت بسيار قوي‌تر از طب سنتي چين، تاكنون در اين زمينه اقدامي نكرده است و در مقابل كشوري نظير كره جنوبي در حالي كه هيچ پيشينه و قدمتي در تاريخ طب ندارد ، با توليد سريال «جواهري در قصر» و نمايش آن در بيش از 80 كشور و از جمله ايران ، داروهاي گياهي و طب سنتي – نداشته – خود را تبليغ مي‌كند و جالب اينكه بازيگر نقش اول اين سريال درمان آبله، جراحي سزارين ، درمان بيماري بهجت و موارد ديگر را به نام خود و طب سنتي كره ثبت مي‌كند.
مركز پژوهشها در بخش ديگري از اين اظهارنظر كارشناسي ، پرداختن به طب سنتي و داروهاي مبتني بر طب سنتي و محلي را كه مواد اوليه آن نيز داخلي است، ضروري دانست و افزود: اين اقدام مي‌تواند زيربناي توليد دانش فني بومي در كشور باشد و تنها در اين صورت است كه توسعه پايدار نيز در اين بخش حاصل خواهد شد.
در بخش ديگري از اين مطلب آمده است: قريب 80 درصد از مردم جهان براي درمان بيماري‌ها و شفاي خود تنها به شيوه‌هاي سنتي وابسته‌اند و در بسياري از مناطق آفريقا ، آسيا و آمريكاي لاتين ، طب سنتي تنها روش مراقبت و درمان است كه مردم در اختيار دارند و در عين حال استفاده از اين شيوه درماني به طور روزافزون در استراليا، اروپا و آمريكاي شمالي نيز در حال رشد است در حالي كه در آفريقا حدود 80 درصد مردم از شيوة معالجات سنتي استفاده مي‌كنند ، در چين ميزان اتكاي مردم به طب سنتي قريب 30 تا 50 درصد است.

در همين حال سازمان جهاني بهداشت از حدود 30 سال پيش به منظور جامه عمل پوشاندن به شعار خود مبني بر «بهداشت براي همه تا سال 2000»توسعه طب سنتي را مورد توجه قرار داده كه اين تصميم بر دو پايه استوار است: اول عدم دسترسي بسياري از افراد به خدمات اوليه بهداشتي درماني، كه در بعضي كشورها تا 80 درصد جمعيت را شامل مي‌شود و دوم عدم رضايت عمومي از درمان‌هاي طب جديد به خصوص در رابطه با بيماري‌هاي مزمن و نيز عوارض جانبي داروهاي شيميايي است ، ضمن اينكه اين سازمان ، به عنوان نهاد بين‌المللي متولي سلامت در جهان، توسعه و ترويج طب سنتي را احترام به ميراث و فرهنگ مردم دانسته و استراتژي ويژه‌اي جهت احيا و رونق طب سنتي در پيش گرفته است.

  ساینتفیک امریکن- دانشمندان و نویسندگان مدتها است که متوجه فواید درمانی نوشتن در مورد تجربیات شخصی، افکار و احساسات شده‌اند. اما جدا از کارکردی که نوشتن در رفع تنش‌ها و کنار آمدن با آن دارد، اثرات فیزیولوژیکی هم در بدن ایجاد می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند که نوشتن حافظه و کیفیت خواب را بهبود می‌بخشد، سیستم ایمنی سلولی را تقویت می‌کند، در بیماران مبتلا به ایدز تعداد ویروس‌ها را کاهش می‌دهد و حتی بهبود بعد از اعمال جراحی را تسریع می‌کند.

بر اساس تحقیقی که نتایج در آن شماره فوریه مجله انکولوژیست به چاپ رسیده است، بیمارانی که قبل از شروع مراحل درمانی شروع به نوشتن کرده بودند، نسبت به بیمارانی که نمی‌نوشتند به مراتب قدرت بدنی و ذهنی بهتری داشتند و احساس بهبودی بیشتری می‌کردند. این تحقیق روی 71 بیمار مبتلا به لوسمی و لنفوم انجام شده بود و در آن از این بیماران خواسته شده بود که در فعالیت‌های منظم نوشتاری شرکت کنند.

انسان‌ها موجوداتی اجتماعی هستند و رفتارهای متفاوتی نسبت به تنش‌ها از خود بروز می‌دهند، یکی از این واکنش‌ها در قبال تجربیات توأم با تنش که بیماری هم یکی از آنهاست، شکوه و شکایت است. آلیس فلاهرتی (Alice Flaherty) یک دانشمند سیستم عصبی در دانشگاه هاروارد و بیمارستان ماساچوست، عقیده دارد که وبلاگ‌نویسی در مورد رنج‌ها و تنش‌ها، کارکرد مشابهی دارد.

  مکانیسمی که نوشتن و وبلاگ‌نویسی با آن به بیماران کمک می‌کند، به درستی شناخته‌ شده نیست و تلاش‌های زیادی در جهت شناخت این مکانیسم صورت می‌گیرد، اما طریقه تأثیر نوشتن، هر چه که باشد، مسلم این است که در حال حاضر بسیاری از بیمارانی که تشخیص سرطان و یا بیماری‌های وخیم دیگری در آنها داده شده است، در وبلاگشان به دنبال تسلی می‌گردند و این تسلی را در آن پیدا می‌کنند.

نانسی مورگان -یکی از محققان مقاله به چاپ رسیده در انکولوژیست-  می‌خواهد که فعالیت‌های نوشتن را به برنامه‌های حمایتی بیماران مبتلا به سرطان اضافه کند.

از زمانی که پزشکان متوجه ارزش درمانی وبلاگ‌نویسی شده‌اند، بعضی از بیمارستان‌ها در سایت‌هایشان، وبلاگ‌های بیماران را میزبانی می‌کنند. وبلاگ‌نویسی بر نوشتن معمولی برتری‌هایی دارد، چرا که بیماران را به هم مرتبط می‌کند و به آنها امکان می‌دهد، در مورد تجربیات مشترکشان گفتگو کنند و یک جامعه مجازی بسازند.

منبع: گروه ایران-ایران در یاهو